prepositional phrase

💡 “Esmeralda,” she called in a musical voice, “would you please come up and mark the prepositional phrase?”

با صدای آهنگینی صدا زد: «اسمرالدا، میشه لطفا بیای بالا و عبارت حرف اضافه رو علامت بزنی؟»

💡 At “young children,” she choked up and struggled into a prepositional phrase—“to at least three . . . ”—that she could not complete.

با گفتن «بچه‌های کوچک»، بغض گلویش را گرفت و به زحمت یک عبارت حرف اضافه‌ای - «حداقل به سه تا...» - را که نمی‌توانست کامل کند، ادا کرد.

💡 A dangling prepositional phrase can trip readers like a loose rug.

یک عبارت حرف اضافه‌ی آویزان می‌تواند خوانندگان را مثل یک فرش شل به زمین بزند.

💡 The town where nobody knows your address (because nobody has one)The city has a whole prepositional phrase attached to its name.

شهری که هیچ‌کس آدرس شما را نمی‌داند (چون هیچ‌کس آدرسی ندارد). این شهر یک عبارت کامل با حرف اضافه به نامش چسبیده است.

💡 She fronted a prepositional phrase for emphasis, then rewrote to keep the flow.

او برای تأکید، یک عبارت حرف اضافه‌ای را در ابتدا آورد، سپس برای حفظ روند، آن را بازنویسی کرد.

💡 Mark every prepositional phrase in one draft, and you’ll see clutter you can kindly shave.

هر عبارت حرف اضافه را در یک پیش‌نویس علامت بزنید، و خواهید دید که چه چیزهایی اضافی هستند و می‌توانید آنها را اصلاح کنید.