postvocalic

💡 Learners practice postvocalic consonants with minimal pairs that finally click.

زبان‌آموزان صامت‌های پس‌آوایی را با جفت‌های کوچکی که در نهایت صدای کلیک می‌دهند، تمرین می‌کنند.

💡 If you're from Boston, you will laugh your loud, gawping laugh, and let loose a stream of sporting invective in which you scream about titles and fail to pronounce your postvocalic "r"s.

اگر اهل بوستون باشید، با صدای بلند و دهان باز می‌خندید و موجی از طعنه‌های ورزشی را رها می‌کنید که در آن درباره عناوین فریاد می‌زنید و نمی‌توانید «ر»های پس از حرف زدنتان را تلفظ کنید.

💡 In a nonrhotic accent, postvocalic “r” disappears, so “car” sounds like “cah” unless a following vowel rescues it.

در لهجه‌ی غیرقافی، «ر» پس‌آواکه حذف می‌شود، بنابراین «car» صدای «cah» می‌دهد، مگر اینکه یک مصوت بعدی آن را نجات دهد.

💡 In a nonrhotic accent, speakers drop postvocalic “r,” so “car” sounds like “cah” unless another vowel follows immediately.

در لهجه‌ی غیرقافی، گوینده‌ها «ر» پس از مصوت را حذف می‌کنند، بنابراین «car» صدای «cah» می‌دهد، مگر اینکه بلافاصله مصوت دیگری بعد از آن بیاید.

💡 Postvocalic -tr, -tl become -dr, -dl as in Welsh, but in Middle Breton they pass into -zr, -zl, which in the modern language appear as -er, -el; e.g.

صداهای پس‌آواژه -tr و -tl مانند زبان ولزی به -dr و -dl تبدیل می‌شوند، اما در برتون میانه به -zr و -zl تبدیل می‌شوند که در زبان مدرن به صورت -er و -el ظاهر می‌شوند؛ مثلاً

💡 Transcribers mark postvocalic drops to study shifting city dialects.

رونویسی‌کنندگان، صداهای پس از آوا را علامت‌گذاری می‌کنند تا گویش‌های شهری در حال تغییر را مطالعه کنند.