plutonium

💡 Heavy-water reactors produce plutonium, which - like enriched uranium - can be used to make the core of an atom bomb.

راکتورهای آب سنگین پلوتونیوم تولید می‌کنند که - مانند اورانیوم غنی‌شده - می‌تواند برای ساخت هسته بمب اتمی مورد استفاده قرار گیرد.

💡 Public discussions about plutonium weigh national security, environmental legacies, and long-term storage ethics, reminding policymakers that technical choices carry enduring societal responsibilities.

بحث‌های عمومی در مورد پلوتونیوم، امنیت ملی، میراث زیست‌محیطی و اخلاق ذخیره‌سازی بلندمدت را در نظر می‌گیرد و به سیاست‌گذاران یادآوری می‌کند که انتخاب‌های فنی، مسئولیت‌های اجتماعی پایداری را به همراه دارند.

💡 Instead of splitting heavy atoms like uranium or plutonium to release energy, fusion works by fusing hydrogen atoms to form helium for energy.

به جای شکافتن اتم‌های سنگین مانند اورانیوم یا پلوتونیوم برای آزاد کردن انرژی، همجوشی با ترکیب اتم‌های هیدروژن برای تشکیل هلیوم برای تولید انرژی عمل می‌کند.

💡 Engineers handle plutonium under strict protocols, since its radioactivity and metallurgical quirks demand glove boxes, inert atmospheres, and painstaking contamination control.

مهندسان با پلوتونیوم تحت پروتکل‌های سختگیرانه‌ای کار می‌کنند، زیرا رادیواکتیویته و ویژگی‌های متالورژیکی آن نیازمند جعبه‌های دستکش، اتمسفرهای خنثی و کنترل دقیق آلودگی است.

💡 From the early 1950s until the end of the Cold War, its primary mission was producing plutonium and tritium for the US nuclear weapons arsenal.

از اوایل دهه ۱۹۵۰ تا پایان جنگ سرد، ماموریت اصلی آن تولید پلوتونیوم و تریتیوم برای زرادخانه سلاح‌های هسته‌ای ایالات متحده بود.

💡 Spacecraft powered by plutonium heat sources travel far from sunlight, where thermoelectric generators convert decay heat into electricity for instruments and communications.

فضاپیماهایی که با منابع حرارتی پلوتونیوم کار می‌کنند، به دور از نور خورشید سفر می‌کنند، جایی که ژنراتورهای ترموالکتریک، گرمای حاصل از تجزیه را به برق برای ابزارها و ارتباطات تبدیل می‌کنند.