Plautus

💡 One of its earliest appearances is in works such as the plays of second-century B.C. writer Plautus.

یکی از اولین ظهورهای آن در آثاری مانند نمایشنامه‌های نویسنده قرن دوم پیش از میلاد، پلاوتوس، است.

💡 An antic adaptation of several ancient comedies by Plautus, featuring a book by Burt Shevelove and Larry Gelbart, and the first Broadway show for which Sondheim created both music and lyrics.

اقتباسی عجیب و غریب از چندین کمدی باستانی اثر پلاوتوس، با محوریت کتابی از برت شولاو و لری گلبارت، و اولین نمایش برادوی که سوندهایم هم موسیقی و هم ترانه‌های آن را ساخت.

💡 Translators of Plautus juggle meter, puns, and swagger, deciding where to chase fidelity and where to chase laughter.

مترجمان پلاوتوس با استفاده از شعبده‌بازی، جناس و تکبر، تصمیم می‌گیرند کجا به دنبال وفاداری و کجا به دنبال خنده باشند.

💡 Directors love Plautus for his bold stock characters, whose antics still feel suspiciously familiar in modern sitcoms.

کارگردان‌ها عاشق پلاوتوس به خاطر شخصیت‌های جسور و بی‌پروایش هستند، شخصیت‌هایی که شیطنت‌هایشان هنوز هم در کمدی‌های موقعیت مدرن به طرز مشکوکی آشنا به نظر می‌رسد.

💡 Reading Plautus reveals slapstick architecture: misunderstandings stacked like scaffolding until the final, liberating collapse.

خواندن پلاوتوس معماری کمدی-اسلپ‌استیک را آشکار می‌کند: سوءتفاهم‌هایی که مانند داربست روی هم انباشته می‌شوند تا در نهایت به فروپاشی رهایی‌بخش برسند.

💡 He’s a great Falstaffian incarnation of the braggart soldier type that dates back to Plautus.

او تجسم فالستافیِ بزرگی از سرباز لاف‌زنی است که قدمتش به زمان پلاوتوس برمی‌گردد.