Phryne

💡 “For what does a beautiful body such as Phryné’s really matter? … Hasn’t life been given to us to become rich in our hearts, even if our appearance suffers from it?”

«زیرا بدن زیبایی مانند بدن فرین واقعاً چه اهمیتی دارد؟ ... آیا زندگی به ما داده نشده است که در قلب‌هایمان ثروتمند شویم، حتی اگر ظاهرمان از آن رنج ببرد؟»

💡 Painters used Phryne as pretext for studying light on skin, while critics argued about virtue and voyeurism.

نقاشان از فرین به عنوان بهانه‌ای برای مطالعه‌ی نور روی پوست استفاده می‌کردند، در حالی که منتقدان در مورد فضیلت و چشم‌چرانی بحث می‌کردند.

💡 One flourish missing from Phryne’s return after five years: The film’s planned big-screen release in select cities, which was stymied by the coronavirus-forced closure of theaters.

یک نکته‌ی جالب که در بازگشت فرین پس از پنج سال از قلم افتاده: اکران برنامه‌ریزی‌شده‌ی فیلم روی پرده‌ی بزرگ در شهرهای منتخب، که به دلیل تعطیلی اجباری سینماها به دلیل ویروس کرونا متوقف شد.

💡 Courtesan Phryne appears in anecdotes that mix courtroom drama with art history gossip.

کورتیزان فرین در حکایاتی ظاهر می‌شود که درام دادگاه را با شایعات تاریخ هنر ترکیب می‌کند.

💡 But the project’s true charm is Phryne herself and Davis’ portrayal of a bold, self-reliant woman who makes her own way in the world with guts and style and without apology.

اما جذابیت واقعی این پروژه، خودِ فرین و بازی دیویس در نقش زنی جسور و متکی به نفس است که با جسارت و سبک خاص خود و بدون عذرخواهی، راه خود را در جهان پیدا می‌کند.