photodissociation

💡 A laser can trigger photodissociation selectively, letting chemists edit molecules with surgical photons.

یک لیزر می‌تواند به صورت انتخابی باعث تجزیه نوری شود و به شیمیدانان اجازه دهد مولکول‌ها را با فوتون‌های جراحی ویرایش کنند.

💡 ‘The predicted frequency shifts and enlargements of the spectral bands reveal that the photodissociation of ozone is strongly favoured by its interaction with water.’

«تغییرات فرکانسی پیش‌بینی‌شده و بزرگ‌نمایی‌های باندهای طیفی نشان می‌دهد که تجزیه نوری ازن به شدت تحت تأثیر برهمکنش آن با آب قرار دارد.»

💡 In comet tails, photodissociation turns ices into gassy, glowing signatures telescopes adore.

در دم دنباله‌دارها، تجزیه نوری، یخ‌ها را به گازهای درخشان تبدیل می‌کند که تلسکوپ‌ها عاشق آنها هستند.

💡 Theoretically, there could have been some production of oxygen by photodissociation of water vapor in ultraviolet light, but not much.

از لحاظ تئوری، ممکن است مقداری اکسیژن از طریق تجزیه نوری بخار آب در نور فرابنفش تولید شده باشد، اما نه زیاد.

💡 Although there are many ideas that involve molecular oxygen, it’s only found in tiny, trace amounts from the photodissociation of water.

اگرچه ایده‌های زیادی در مورد اکسیژن مولکولی وجود دارد، اما این ماده تنها در مقادیر بسیار کم و ناچیز از تجزیه نوری آب یافت می‌شود.

💡 Atmospheric photodissociation breaks ozone and makes it, a delicate balance written in ultraviolet.

تجزیه نوری اتمسفر، اوزون را می‌شکند و آن را به تعادلی ظریف تبدیل می‌کند که در فرابنفش نوشته شده است.