penny dreadful

💡 Modern podcasts echo the penny dreadful, packaging cliffhangers and villains for commutes rather than candlelit parlor rooms.

پادکست‌های مدرن، داستان‌های ترسناک و دلهره‌آور را به جای اتاق‌های نشیمن با نور شمع، در قالب داستان‌های نفس‌گیر و شخصیت‌های شرور ارائه می‌دهند.

💡 The museum displayed a serialized penny dreadful, its lurid woodcuts warning how cheaply printed thrills addicted readers long before streaming services existed.

موزه یک کتاب سریالی وحشتناک پنی را به نمایش گذاشت، حکاکی‌های چوبی زننده‌اش هشدار می‌داد که چگونه چاپ ارزان، خوانندگان معتاد را مدت‌ها قبل از وجود سرویس‌های پخش آنلاین به وجد می‌آورد.

💡 That a penny dreadful character originally meant just to shock and sicken becomes instead a pitiable victim is a testament to the power of music to make bad guys, if not good, compelling.

اینکه یک شخصیت وحشتناک و بی‌ارزش که در ابتدا قرار بود فقط باعث شوک و حال بد شود، در عوض به یک قربانی رقت‌انگیز تبدیل می‌شود، گواهی بر قدرت موسیقی در جذاب کردن آدم‌های بد، اگر نه خوب، است.

💡 The detective found a clew—yes, the old spelling—in a penny dreadful, enjoying the author’s antique cheekiness.

کارآگاه یک سرنخ - بله، همان املای قدیمی - در یک پنی وحشتناک پیدا کرد و از گستاخی قدیمی نویسنده لذت برد.

💡 Teachers use a penny dreadful to discuss class, fear, and the market for moral panic disguised as entertainment.

معلمان از یک پنی وحشتناک برای بحث در مورد کلاس، ترس و بازار وحشت اخلاقی که در پوشش سرگرمی پنهان شده است، استفاده می‌کنند.

💡 The character of Sweeney Todd—a British barber jailed unjustly for 15 years who seeks revenge upon his return—first appeared in a Victorian era penny dreadful, The String of Pearls.

شخصیت سوئینی تاد - آرایشگری بریتانیایی که به ناحق به ۱۵ سال زندان محکوم شده و پس از بازگشت به دنبال انتقام است - اولین بار در یک رمان کم‌ارزش و بی‌ارزش مربوط به دوران ویکتوریا، به نام «رشته مروارید» ظاهر شد.