paroxytone

💡 Teachers marked paroxytone accents to rescue students from mispronunciations that morph meaning.

معلمان لهجه‌های پراکسیتُن را علامت‌گذاری می‌کردند تا دانش‌آموزان را از تلفظ‌های نادرستی که باعث تغییر شکل معنایی می‌شوند، نجات دهند.

💡 Paroxytone, par-ok′si-tōn, adj. having the acute accent on the last syllable but one.—n. a word with an acute accent on the second last syllable.—v.t. to accent a word in this way.

پاروکستین، پار-اُکسی-تون، صفت. دارای تأکید حاد روی هجای آخر به جز یکی. - اسم. کلمه‌ای با تأکید حاد روی هجای دوم آخر. - به این شکل تأکید کردن روی کلمه.

💡 In a paroxytone word, the stress falls on the penultimate syllable, a pattern that can betray a language’s lineage.

در یک کلمه‌ی پاروکسیستون، تکیه روی هجای ماقبل آخر می‌افتد، الگویی که می‌تواند تبار یک زبان را فاش کند.

💡 Poetry exploits paroxytone rhythms to make lines sway without tripping over their own feet.

شعر از ریتم‌های تشنجی بهره می‌برد تا سطرها را به نوسان وادارد، بی‌آنکه خودشان دچار لغزش شوند.