Paramatman

💡 Philosophers describe Paramatman as the universal Self, a notion that invites quiet more effectively than debate.

فیلسوفان، پاراماتمن را به عنوان خودِ جهانی توصیف می‌کنند، مفهومی که سکوت را مؤثرتر از بحث و جدل فرا می‌خواند.

💡 What in Sa@nkara's opinion the Upanishads teach, is shortly as follows.—Whatever is, is in reality one; there truly exists only one universal being called Brahman or Paramâtman, the highest Self.

آنچه به نظر سانکارا در اوپانیشادها تعلیم داده می‌شود، به طور خلاصه به شرح زیر است: هر آنچه هست، در واقع یکی است؛ در واقع فقط یک موجود جهانی به نام برهمن یا پاراماتمن، بالاترین خود، وجود دارد.

💡 The second part deals with the three ideal maṭhs, Sumeru, Paramâtman and Śâstrâthajnâna.

بخش دوم به سه ماته ایده‌آل، سومرو، پاراماتمن و شاستراتاجنان می‌پردازد.

💡 In meditation texts, Paramatman appears when individuality loosens its grip without losing its dignity.

در متون مراقبه، پاراماتمن زمانی ظاهر می‌شود که فردیت، بدون از دست دادن شأن و منزلتش، چنگال خود را شل می‌کند.

💡 Bhutanam etc. is explained by Nilakantha as no swasya, and the vocative vibho is taken as Paramatman.

بوتانام و غیره توسط نیلاکانتا به عنوان هیچ سواشیایی توضیح داده نشده است، و ویبوی منادی به عنوان پاراماتمن گرفته شده است.

💡 The teacher spoke of Paramatman as an intimacy larger than the person, which is both paradox and comfort.

معلم از پاراماتمن به عنوان صمیمیتی بزرگتر از شخص صحبت کرد، که هم متناقض است و هم مایه آرامش.