immanentism

💡 The seminar explored immanentism in modern theology, where divine presence is understood as permeating creation rather than standing wholly apart from it.

این سمینار به بررسی درونماندگاری در الهیات مدرن پرداخت، جایی که حضور الهی به عنوان امری نافذ در خلقت فهمیده می‌شود، نه به عنوان امری کاملاً جدا از آن.

💡 “How indignant a humanistic liberal will be when he is told that his particular type of immanentism is one step on the road to Marxism,” he wrote.

او نوشت: «چقدر یک لیبرال انسان‌گرا خشمگین خواهد شد وقتی به او گفته شود که نوع خاص درون‌ماندگاری او، گامی در مسیر مارکسیسم است.»

💡 Critics of immanentism worry that it collapses necessary distinctions, while supporters claim it invites ethical responsibility by sacralizing ordinary life.

منتقدان درونماندگاریت نگرانند که این رویکرد تمایزات ضروری را از بین می‌برد، در حالی که هواداران ادعا می‌کنند که با مقدس جلوه دادن زندگی عادی، مسئولیت اخلاقی را برمی‌انگیزد.

💡 Granted the basal axiom of this type of immanentism, it follows with irresistible cogency that our separate existence, consciousness, volitions and so forth are merely illusions.

با پذیرش اصل اساسی این نوع درونماندگاری، با قاطعیت مقاومت‌ناپذیری نتیجه می‌شود که وجود، آگاهی، اراده‌های جداگانه ما و غیره صرفاً توهم هستند.

💡 Historical surveys traced immanentism through philosophers who rejected distant metaphysics, emphasizing embeddedness within social and natural processes.

بررسی‌های تاریخی، درون‌ماندگاری را از طریق فیلسوفانی ردیابی کردند که متافیزیکِ دور را رد می‌کردند و بر جای‌گیری در فرآیندهای اجتماعی و طبیعی تأکید داشتند.