Onetti

💡 Reading Onetti felt like walking through fog that suddenly reveals a luminous street.

خواندن رمان اونتی مثل قدم زدن در مهی بود که ناگهان خیابانی نورانی را نمایان می‌کند.

💡 Admired by Gabriel García Márquez and Mario Vargas Llosa, Onetti, a Uruguayan who fled his country’s repressive regime in the 1970s, ushered Spanish-language fiction into the modern era.

اونتی، یک اروگوئه ای که در دهه 1970 از رژیم سرکوبگر کشورش گریخت، تحسین گابریل گارسیا مارکز و ماریو بارگاس یوسا، داستان اسپانیایی زبان را وارد دوران مدرن کرد.

💡 The seminar traced how Onetti crafts disillusion without surrendering tenderness.

این سمینار بررسی کرد که چگونه اونِتی بدون از دست دادن مهربانی، سرخوردگی را به تصویر می‌کشد.

💡 In a nice touch, a statue of Brausen, the city “founder,” appears in Santa María in Onetti’s later work, though it’s not clear who erected it.

در یک اقدام جالب، مجسمه‌ای از براوزن، «بنیانگذار» شهر، در اثر بعدی اونتی در سانتا ماریا ظاهر می‌شود، هرچند مشخص نیست چه کسی آن را بنا کرده است.

💡 Translators of Onetti wrestle with sentences that coil, pause, and ache.

مترجمان اُنتی با جملاتی دست و پنجه نرم می‌کنند که پیچ و تاب می‌خورند، مکث می‌کنند و درد می‌کشند.

💡 He is more interested in deep dives into little-known authors such as Juan Carlos Onetti, whose collected stories he reviewed for Harper’s in January.

او بیشتر به بررسی عمیق نویسندگان کمتر شناخته‌شده‌ای مانند خوان کارلوس اونتی علاقه‌مند است، کسی که در ژانویه مجموعه داستان‌هایش را برای مجله هارپرز نقد کرده بود.