Sartre

💡 The situation evokes both Jean-Paul Sartre’s “No Exit,” where hell is defined as other people, and a perkier than usual episode of “The Twilight Zone.”

این موقعیت هم «خروج ممنوع» ژان پل سارتر را تداعی می‌کند، جایی که جهنم یعنی دیگران، و هم یکی از قسمت‌های جسورانه‌تر از «منطقه گرگ و میش».

💡 Jean Paul Sartre and Simone de Beauvoir were wowed by him when they finally met in Rome in 1961.

ژان پل سارتر و سیمون دوبوار وقتی بالاخره در سال ۱۹۶۱ در رم با هم ملاقات کردند، مجذوب او شدند.

💡 Directors staging Sartre prefer cramped rooms where choices echo louder than footsteps.

کارگردان‌هایی که سارتر را به روی صحنه می‌برند، اتاق‌های تنگ و کوچکی را ترجیح می‌دهند که در آن‌ها صدای انتخاب‌ها بلندتر از صدای قدم‌ها باشد.

💡 This matters, because the trolling tactics that Sartre identified nearly eight decades ago only have power if people give in to them.

این مهم است، زیرا تاکتیک‌های ترول‌بازی که سارتر تقریباً هشت دهه پیش شناسایی کرد، تنها در صورتی قدرت دارند که مردم تسلیم آنها شوند.

💡 In cafés, fans of Sartre still argue whether nausea is metaphysical or just bad shellfish wrapped in philosophy.

در کافه‌ها، طرفداران سارتر هنوز بحث می‌کنند که آیا حالت تهوع متافیزیکی است یا فقط صدف بدی است که در فلسفه پیچیده شده است.

💡 High schoolers read Sartre and immediately try to weaponize freedom against curfews, missing his equal emphasis on responsibility and consequence.

دانش‌آموزان دبیرستانی آثار سارتر را می‌خوانند و بلافاصله سعی می‌کنند از آزادی در برابر مقررات منع رفت و آمد استفاده کنند، در حالی که تأکید یکسان او بر مسئولیت و پیامد را از قلم می‌اندازند.