Niobe

💡 The myth of Niobe warns against hubris, her tears becoming stone in a landscape that still invites somber reflection.

اسطوره نیوبه نسبت به غرور هشدار می‌دهد، اشک‌های او در چشم‌اندازی که هنوز هم تأملی غم‌انگیز را فرا می‌خواند، به سنگ تبدیل می‌شوند.

💡 Amphion’s story, and Niobe’s, I have taken from Ovid, who alone tells them in full.

داستان آمفیون و نیوبه را از اووید گرفته‌ام، که تنها اوست که آنها را به طور کامل روایت می‌کند.

💡 Teachers pair Niobe with modern poems on grief, helping students find language for losses that resist tidy moral conclusions.

معلمان، نیوبه را با اشعار مدرن در مورد سوگ ترکیب می‌کنند و به دانش‌آموزان کمک می‌کنند تا زبانی برای فقدان‌هایی پیدا کنند که در برابر نتیجه‌گیری‌های اخلاقیِ درست و حسابی مقاومت می‌کنند.

💡 A sculptor carved Niobe mid-plea, capturing terror and tenderness without resorting to melodrama, a balance difficult even for seasoned artists.

یک مجسمه‌ساز، نیوبه را در میانه‌ی التماس تراشید و وحشت و لطافت را بدون توسل به ملودرام به تصویر کشید، تعادلی که حتی برای هنرمندان باتجربه نیز دشوار است.

💡 Niobe’s grief turned her into stone, her tears into waterfalls.

غم نیوبه او را به سنگ و اشک‌هایش را به آبشار تبدیل کرد.

💡 Pinkett Smith, who played Niobe in the last two films, wouldn’t say much more.

پینکت اسمیت، که در دو فیلم آخر نقش نیوبی را بازی کرد، چیز بیشتری نگفت.