Actaeon

💡 The painting in question, entitled Diana and Actaeon, dates from the Renaissance era and portrays a mythical scene from the Roman poet Ovid's Metamorphoses.

نقاشی مورد بحث، با عنوان «دیانا و آکتائون»، مربوط به دوران رنسانس است و صحنه‌ای اسطوره‌ای از «دگردیسی‌ها» اثر شاعر رومی، اووید، را به تصویر می‌کشد.

💡 In the story, the hunter Actaeon surprises the goddess Diana and her nymphs bathing.

در داستان، شکارچی آکتئون، الهه دایانا و حوریان او را در حال حمام کردن غافلگیر می‌کند.

💡 I wouldn’t hang Artemisia Gentileschi’s “Judith Slaying Holofernes” in the living room, but I could stare at Janina Baranowska’s “Actaeon Devoured by His Hounds” every evening over dinner.

من تابلوی «جودیت در حال کشتن هولوفرنس» اثر آرتمیسیا جنتیلسکی را در اتاق نشیمن آویزان نمی‌کنم، اما می‌توانم هر شب سر شام به تابلوی «اکتئون بلعیده شده توسط سگ‌هایش» اثر یانینا بارانوفسکا خیره شوم.

💡 In 2009, the National Gallery in London and National Galleries of Scotland jointly bought Titian’s “Diana and Actaeon.”

در سال ۲۰۰۹، گالری ملی لندن و گالری‌های ملی اسکاتلند به طور مشترک تابلوی «دیانا و آکتئون» اثر تیتیان را خریداری کردند.

💡 After an aristocratic cousin of Queen Elizabeth II’s sold off a Titian, “The Death of Actaeon,” the Getty acquired it.

پس از آنکه یکی از پسرعموهای اشرافی ملکه الیزابت دوم، تابلویی از تیتیان به نام «مرگ آکتئون» را فروخت، موزه گتی آن را به دست آورد.

💡 A modern retelling placed Actaeon in surveillance culture, punished for voyeurism hidden behind corporate euphemisms.

یک بازگویی مدرن، آکتئون را در فرهنگ نظارتی قرار می‌دهد که به دلیل چشم‌چرانی پنهان در پسِ القابِ شرکتی، مجازات می‌شود.