negative theology

💡 They and other seekers will probably dismiss negative theology as a model for inquiry, and I understand why.

آنها و دیگر جویندگان احتمالاً الهیات سلبی را به عنوان الگویی برای تحقیق رد خواهند کرد، و من دلیل آن را درک می‌کنم.

💡 I’m especially fond of what is known as negative theology.

من به خصوص به چیزی که به عنوان الهیات سلبی شناخته می‌شود علاقه دارم.

💡 Medieval writers of negative theology favored silence and metaphor over confident system-building.

نویسندگان قرون وسطاییِ الهیات سلبی، سکوت و استعاره را بر نظام‌سازیِ مطمئن ترجیح می‌دادند.

💡 A seminar compared negative theology with apophatic traditions in multiple faiths, emphasizing humility as method.

یک سمینار، الهیات سلبی را با سنت‌های آپوفاتیک در ادیان متعدد مقایسه کرد و بر فروتنی به عنوان یک روش تأکید نمود.

💡 A seminar on Pseudo Dionysius explored how negative theology invites reverence without surrendering intellect.

سمیناری درباره دیونیزوس دروغین بررسی کرد که چگونه الهیات سلبی بدون تسلیم عقل، دعوت به تکریم می‌کند.

💡 Negative theology assumes that God exists but insists that He/She/It/They transcends human language and concepts.

الهیات سلبی فرض می‌کند که خدا وجود دارد، اما اصرار دارد که او/او/آن/آنها فراتر از زبان و مفاهیم انسانی است.