Naafi

💡 The area around the Naafi complex in Schloss Neuhaus that day was "pandemonium" and a "mass of bodies" of soldiers, their families and civilians attending a college open day, Mr Lee explains.

آقای لی توضیح می‌دهد که آن روز اطراف مجتمع نافی در اشلوس نویهاوس «غوغا» بود و «توده ای از اجساد» سربازان، خانواده های آنها و غیرنظامیانی که در روز بازگشایی دانشگاه شرکت کرده بودند، در آنجا انباشته شده بود.

💡 Although the Naafi supermarket has long since gone, much of the surrounding area remains eerily familiar to him.

اگرچه سوپرمارکت نافی مدت‌هاست که دیگر وجود ندارد، اما بخش زیادی از مناطق اطراف آن هنوز برای او به طرز عجیبی آشناست.

💡 Fundraisers partnered with the Naafi, turning coffee breaks into community support for families far from home.

جمع‌آوری‌کنندگان کمک‌های مالی با Naafi همکاری کردند و استراحت‌های قهوه را به حمایت اجتماعی برای خانواده‌های دور از خانه تبدیل کردند.

💡 Two-year-old Katrice had been with her mother Sharon, from Gosport, at a Naafi supermarket in Paderborn, where her father was stationed, when she disappeared.

کاتریس دو ساله به همراه مادرش شارون، اهل گاسپورت، در سوپرمارکت نافی در پادربورن، جایی که پدرش مستقر بود، بودند که ناپدید شدند.

💡 Veterans recall the Naafi as a social glue, where queues formed friendships as often as purchases.

کهنه سربازان، نافی را به عنوان یک چسب اجتماعی به یاد می‌آورند، جایی که صف‌ها به اندازه خرید، دوستی‌ها را شکل می‌دادند.

💡 On base, the Naafi shop stocked biscuits, postcards, and the gift of familiar small talk.

در پایگاه، مغازه‌ی نافی بیسکویت، کارت پستال و هدیه‌ای از گپ و گفت‌های خودمانی داشت.