Mourners Kaddish

💡 He recited the Mourner's Kaddish with steady voice, honoring tradition that speaks of life even when absence feels overwhelming.

او سرود سوگواران را با صدایی رسا خواند و به سنتی که از زندگی سخن می‌گوید، حتی زمانی که فقدان، طاقت‌فرسا به نظر می‌رسد، احترام گذاشت.

💡 I was grateful to be able to attend the Zoom evening services, which included the Mourner’s Kaddish.

از اینکه توانستم در مراسم عصرگاهی زوم، که شامل مراسم عزاداری کادیش هم می‌شد، شرکت کنم، سپاسگزار بودم.

💡 Learning the Mourner's Kaddish connected him to generations, a bridge built of syllables, memory, and resilient hope.

یادگیری زبان کادیشِ سوگواران او را به نسل‌ها متصل کرد، پلی ساخته شده از هجاها، حافظه و امیدِ پایدار.

💡 The community gathered so she wouldn’t say the Mourner's Kaddish alone, filling the sanctuary with a tender chorus.

مردم جمع شدند تا او به تنهایی سرود سوگواری را نخواند و بدین ترتیب، محراب با یک همخوانی ملایم پر شد.

💡 And then there are those in no danger of forgetting, for whom the names of the camps, as intoned in the final moments are as ingrained as the hypnotic babble of grief we call the Mourner’s Kaddish.

و سپس کسانی هستند که در معرض خطر فراموشی نیستند، کسانی که نام اردوگاه‌ها، آنطور که در لحظات پایانی خوانده می‌شود، برایشان به اندازه‌ی زمزمه‌ی مسحورکننده‌ی غم و اندوه که ما آن را «کدیش سوگواران» می‌نامیم، ریشه دوانده است.

💡 By the time we began the recital of the Mourner’s Kaddish, my anxiety had become dread, and the cramping and dizziness had returned with a vengeance.

زمانی که شروع به خواندن سرود سوگواری کادیش کردیم، اضطرابم به وحشت تبدیل شده بود و گرفتگی عضلات و سرگیجه با شدت بیشتری برگشته بود.