miscreance

💡 But at present the Crescent was master of the Cross; and beyond the Pyrenees all was slavery and ‘miscreance.’

اما در حال حاضر هلال ماه ارباب صلیب بود؛ و فراتر از کوه‌های پیرنه همه چیز برده‌داری و «فساد» بود.

💡 Poets reclaimed miscreance playfully, celebrating doubt as a discipline rather than a defect.

شاعران با بازیگوشی به بدرفتاری پرداختند و شک را به عنوان یک نظم و انضباط و نه یک نقص، گرامی داشتند.

💡 The charge of miscreance often masked land grabs, reminding readers to follow property lines alongside sermons.

اتهام فساد اغلب تصرف زمین را پنهان می‌کرد و به خوانندگان یادآوری می‌کرد که در کنار خطبه‌ها، خطوط مالکیت را دنبال کنند.

💡 Medieval chronicles accuse dissenters of miscreance, a label that mixed theology with politics conveniently.

وقایع‌نگاری‌های قرون وسطی، مخالفان را به بدرفتاری متهم می‌کردند، برچسبی که به راحتی الهیات را با سیاست در هم می‌آمیخت.