lovers lane

💡 “There used to be two rows of pine trees and a sidewalk with benches. It was called Lovers’ Lane.

«قبلاً دو ردیف درخت کاج و یک پیاده‌رو با نیمکت وجود داشت. به آن کوچه‌ی عشاق می‌گفتند.»

💡 The town renamed lovers' lane after complaints, yet teenagers still discovered privacy, stars, and conversations that finally said difficult, necessary truths gently.

شهر پس از شکایات، نام کوچه‌ی عشاق را به خود گرفت، با این حال نوجوانان هنوز هم حریم خصوصی، ستاره‌ها و گفتگوهایی را کشف می‌کردند که سرانجام حقایق دشوار و ضروری را به آرامی بیان می‌کردند.

💡 Honestly, some of the stories about lovers’ lane crimes were grotesquely salacious.

راستش را بخواهید، بعضی از داستان‌های مربوط به جرایم عاشقانه‌ی بین زوج‌ها به طرز عجیبی شهوانی بودند.

💡 Police patrolled lovers' lane respectfully, balancing safety with the understanding that young hearts prefer quiet roads and forgiving schedules.

پلیس با احترام در کوچه‌ی مخصوص عاشقان گشت‌زنی می‌کرد و بین ایمنی و این درک که قلب‌های جوان جاده‌های آرام و برنامه‌های آسان‌گیرانه را ترجیح می‌دهند، تعادل برقرار می‌کرد.

💡 Nostalgic couples returned to lovers' lane, now a walking path with lamps, benches, and fewer mosquitos negotiating attendance.

زوج‌های نوستالژیک به کوچه‌ی عشاق برگشتند، که حالا تبدیل به مسیری برای پیاده‌روی شده بود با چراغ‌ها، نیمکت‌ها و پشه‌های کمتری که برای آمدن و آمدن چانه می‌زدند.

💡 For at least eight years in the 1950s, he returned every March 24 to a San Bernardino lovers’ lane, where his teenage sweetheart, Angela Dornna, had once promised to meet him.

او حداقل به مدت هشت سال در دهه ۱۹۵۰، هر سال در ۲۴ مارس به کوچه عاشقان سن برناردینو می‌رفت، جایی که معشوقه نوجوانش، آنجلا دورنا، زمانی به او قول ملاقات داده بود.