López y Fuentes

💡 He would not put it quite that way but Se�or Rafael Lopez y Fuentes, a Honduran diplomat does.

او این را کاملاً اینطور بیان نمی‌کند، اما سِئور رافائل لوپز ای فوئنتس، یک دیپلمات هندوراسی، این را اینطور بیان می‌کند.

💡 The prose of López y Fuentes taught restraint: short sentences carrying entire fields of weather and hunger.

نثر لوپز و فوئنتس خویشتن‌داری را آموزش می‌داد: جملات کوتاهی که تمام زمینه‌های آب و هوا و گرسنگی را در خود جای می‌دادند.

💡 A teacher used López y Fuentes to discuss dignity without sentimentality, a rare and welcome skill.

معلمی از لوپز و فوئنتس برای بحث در مورد کرامت انسانی بدون احساسات‌گرایی استفاده کرد، مهارتی نادر و خوشایند.

💡 We read López y Fuentes in a circle of chipped mugs, finding rural characters who felt sharp, stubborn, and achingly familiar.

ما لوپز و فوئنتس را در حلقه‌ای از لیوان‌های لب‌پریده می‌خوانیم، و با شخصیت‌های روستایی روبرو می‌شویم که تیز، لجباز و به طرز دردناکی آشنا به نظر می‌رسند.