Locrian

💡 Jazz students flirt with Locrian over half-diminished chords, then retreat to safer scales when audiences look alarmed.

هنرجویان جاز با آکوردهای نیمه‌ضعیف با لوکرین لاس می‌زنند، سپس وقتی تماشاگران نگران به نظر می‌رسند، به گام‌های امن‌تر پناه می‌برند.

💡 Composers use Locrian sparingly, acknowledging spice becomes bitterness when overused.

آهنگسازان از لوکرین به ندرت استفاده می‌کنند، و اذعان دارند که تندی در صورت استفاده‌ی بیش از حد، به تلخی تبدیل می‌شود.

💡 Classical music has too many rules for its own good, but the enterprising Locrian Chamber Players have two laudable ones.

موسیقی کلاسیک قوانین زیادی برای خودش دارد، اما نوازندگان مجلسی لوکرین دو قانون قابل ستایش دارند.

💡 The Locrian mode sounds unstable, its diminished fifth begging for resolution musicians deploy deliberately for tension or unease.

مُد لوکرین ناپایدار به نظر می‌رسد، و فاصله پنجم کاهش‌یافته آن، نوازندگان را به تلاش برای ایجاد تنش یا اضطراب وامی‌دارد.

💡 Two rules govern concerts by the Locrian Chamber Players: The music cannot be older than 10 years, and program notes are provided only after the event, at the exit.

دو قانون بر کنسرت‌های نوازندگان مجلسی لوکرین حاکم است: موسیقی نمی‌تواند قدیمی‌تر از ۱۰ سال باشد و نت‌های برنامه فقط پس از رویداد، در محل خروج، ارائه می‌شوند.