Lockwood

💡 We met Lockwood at the archive, a volunteer who knew which boxes actually contained treasure and which only promised dust.

ما در بایگانی با لاک‌وود آشنا شدیم، داوطلبی که می‌دانست کدام جعبه‌ها واقعاً حاوی گنج هستند و کدام‌ها فقط نوید خاک را می‌دهند.

💡 A painting attributed to Lockwood surfaced at a yard sale, reminding collectors luck favors persistent wanderers.

نقاشی منسوب به لاک‌وود در یک حراجی به نمایش درآمد و به مجموعه‌داران یادآوری کرد که شانس با افراد سرگردان و پیگیر یار است.

💡 Chef Lockwood rebuilt the menu around seasonal produce, persuading skeptics with flavor instead of manifestos.

سرآشپز لاک‌وود منو را حول محور محصولات فصلی بازسازی کرد و به جای بیانیه‌های تبلیغاتی، منتقدان را با طعم و مزه متقاعد کرد.

💡 Lockwood piles on literary and popular culture references.

لاک‌وود انبوهی از ارجاعات ادبی و فرهنگ عامه را مطرح می‌کند.

💡 Lockwood depicts the trajectory of illness through the kind of surrealism that sparked Plath’s “Ariel”; so much depends on how well you absorb the loony-tune Lockwood croons.

لاک‌وود مسیر بیماری را از طریق نوعی سورئالیسم که جرقه‌ی «آریل» پلات را زد، به تصویر می‌کشد؛ خیلی چیزها بستگی به این دارد که چقدر خوب بتوانید زمزمه‌های دیوانه‌وار لاک‌وود را درک کنید.

💡 From chapter to chapter, Lockwood deploys an associative strategy: anecdotes, memories and social commentary string together, rich and kinetic if confusing.

لاک‌وود از فصلی به فصل دیگر، از یک استراتژی تداعی استفاده می‌کند: حکایات، خاطرات و تفاسیر اجتماعی، هرچند گیج‌کننده، غنی و پرجنب‌وجوش، در کنار هم قرار می‌گیرند.