lignocaine

💡 Or maybe I’m just a sucker for a novel that opens with a British dental surgeon named JP Wintergreen injecting himself with lignocaine and attempting to pull his own teeth.

یا شاید من فقط عاشق رمانی هستم که با تزریق لیگنوکائین به خود توسط یک جراح دندان بریتانیایی به نام جی پی وینترگرین و تلاش او برای کشیدن دندان‌هایش شروع می‌شود.

💡 Dentists favor lignocaine because onset is swift and conversation resumes before numbness turns to worry.

دندانپزشکان لیگنوکائین را ترجیح می‌دهند زیرا شروع اثر آن سریع است و قبل از اینکه بی‌حسی به نگرانی تبدیل شود، مکالمه از سر گرفته می‌شود.

💡 The clinic stocked lignocaine for local anesthesia, a British spelling that shares chemistry with the American lidocaine patients recognize.

کلینیک برای بی‌حسی موضعی، لیگنوکائین ذخیره داشت، یک املای بریتانیایی که شیمی آن با لیدوکائین آمریکایی که بیماران می‌شناسند، مشترک است.

💡 A paramedic drew up lignocaine for arrhythmia per protocol, double-checking dose while the monitor chirped like an anxious bird.

یک امدادگر طبق پروتکل، برای آریتمی، لینگوکائین بالا آورد و در حالی که مانیتور مثل یک پرنده مضطرب جیک جیک می‌کرد، دوز را دوباره بررسی کرد.