letterboxing

💡 Creator Genndy Tartakovsky plays with framing, using split-screen effects and letterboxing the image for “cinematic” effects that also suggest the way a graphic novelist carves up a page.

گندی تارتاکوفسکی، خالق اثر، با قاب‌بندی بازی می‌کند و از جلوه‌های تقسیم صفحه و کادربندی تصویر برای ایجاد جلوه‌های «سینمایی» استفاده می‌کند که همچنین شیوه‌ای را که یک رمان‌نویس گرافیکی صفحه را برش می‌دهد، تداعی می‌کند.

💡 Streaming apps toggle letterboxing automatically based on device orientation, balancing immersion with readability of subtitles.

برنامه‌های پخش جریانی به طور خودکار بر اساس جهت دستگاه، حالت جعبه حروف را تغییر می‌دهند و بین غوطه‌وری در محتوا و خوانایی زیرنویس‌ها تعادل برقرار می‌کنند.

💡 The indie film used letterboxing to preserve a wide aspect ratio, adding black bars rather than cropping carefully composed horizons.

این فیلم مستقل از تکنیک لترباکسینگ برای حفظ نسبت ابعاد عریض استفاده کرد و به جای کراپ کردن خطوط افق که با دقت ترکیب‌بندی شده بودند، نوارهای سیاه اضافه کرد.

💡 Viewers sometimes mistake letterboxing for lost picture, but it actually protects the director’s framing choices.

بینندگان گاهی اوقات لترباکسینگ را با تصویر از دست رفته اشتباه می‌گیرند، اما در واقع از انتخاب‌های قاب‌بندی کارگردان محافظت می‌کند.

💡 Some games and movies will display letterboxing since the 16-inch display has a tall 16:10 aspect ratio.

بعضی از بازی‌ها و فیلم‌ها به دلیل نسبت تصویر ۱۶:۱۰ در نمایشگر ۱۶ اینچی، حروف را به صورت لترباکس نمایش می‌دهند.

💡 That’s great for productivity, but not every game supports this resolution, and since most modern TV shows and movies are shot in 16:9, you’ll encounter letterboxing at some point.

این برای بهره‌وری عالی است، اما همه بازی‌ها از این وضوح پشتیبانی نمی‌کنند و از آنجایی که اکثر نمایش‌های تلویزیونی و فیلم‌های مدرن با نسبت تصویر ۱۶:۹ فیلمبرداری می‌شوند، در مقطعی با مشکل نمایش حروف بزرگ مواجه خواهید شد.