Leinsdorf

💡 Musicians remember Leinsdorf for tempo choices that favored architecture over indulgence.

نوازندگان، لینزدورف را به خاطر انتخاب‌های تمپو که معماری را بر افراط و تفریط ترجیح می‌داد، به یاد می‌آورند.

💡 Artur Rodzinski and Erich Leinsdorf made several recordings in the 1930s and ’40s, but the real boom came with Szell’s arrival, in 1946.

آرتور رودزینسکی و اریش لینزدورف در دهه‌های ۱۹۳۰ و ۱۹۴۰ چندین آلبوم ضبط کردند، اما رونق واقعی با ورود سل در سال ۱۹۴۶ حاصل شد.

💡 Conductor Leinsdorf insisted on clarity; rehearsals felt like engineering wrapped in poetry.

لینسدورف، رهبر ارکستر، بر وضوح و شفافیت تأکید داشت؛ تمرین‌ها مانند مهندسی پیچیده شده در شعر به نظر می‌رسیدند.

💡 It was the BSO that gave the “Requiem” its stateside premiere in 1963 at Tanglewood, under conductor Erich Leinsdorf.

این BSO بود که اولین اجرای «رکوئیم» را در سال ۱۹۶۳ در تنگلوود، به رهبری اریش لینزدورف، در ایالات متحده انجام داد.

💡 A recording under Leinsdorf made Beethoven sound newly scrubbed yet still stormy.

ضبطی که زیر نظر لینزدورف انجام شد، صدای بتهوون را تازه و تمیز و در عین حال طوفانی جلوه می‌داد.