judicial restraint

💡 Speaking for the court, Sutton argued for judicial restraint.

ساتون به نمایندگی از دادگاه، خواستار خویشتن‌داری قضایی شد.

💡 Debates over judicial restraint intensify during crises when legislatures move quickly.

بحث‌ها بر سر محدودیت قضایی در مواقع بحرانی که قوه مقننه به سرعت وارد عمل می‌شود، تشدید می‌شود.

💡 Or the conservative supermajority could, like Sutton, rehash language from Dobbs about deference to democracy and hide behind “judicial restraint” to greenlight these bans.

یا اکثریت مطلق محافظه‌کاران، مانند ساتون، می‌توانند سخنان دابز در مورد احترام به دموکراسی را تکرار کنند و پشت «محدودیت قضایی» پنهان شوند تا به این ممنوعیت‌ها چراغ سبز نشان دهند.

💡 In other cases, the court abandoned the norm of judicial restraint, reaching out to decide issues that were neither presented nor briefed by the parties.

در موارد دیگر، دادگاه از هنجار خویشتن‌داری قضایی دست کشید و برای تصمیم‌گیری در مورد مسائلی که نه توسط طرفین ارائه شده بود و نه در مورد آنها توضیح داده شده بود، اقدام کرد.

💡 The opinion modeled judicial restraint, avoiding broad dicta and deciding narrowly.

این رأی، خویشتن‌داری قضایی را الگو قرار داد، از صدور احکام کلی اجتناب کرد و با دقت تصمیم‌گیری نمود.

💡 Advocates of judicial restraint argue courts should defer to elected branches unless rights face clear infringement.

طرفداران محدودیت قضایی معتقدند که دادگاه‌ها باید به شعب منتخب مراجعه کنند، مگر اینکه حقوق به طور آشکار نقض شود.