joual

💡 The playwright wrote in joual, capturing kitchen-table cadences that standard diction often polishes into silence.

این نمایشنامه‌نویس با لحنی روزمره می‌نوشت و ریتم‌های میز آشپزخانه را به تصویر می‌کشید که شیوه‌ی بیان استاندارد اغلب آنها را به سکوت تبدیل می‌کند.

💡 A linguist explained why joual carries pride and debate, identity audible in vowels as much as politics.

یک زبان‌شناس توضیح داد که چرا کلمه «ژوال» (joual) حامل غرور و بحث است، هویتی که به همان اندازه که در سیاست شنیده می‌شود، در مصوت‌ها نیز به گوش می‌رسد.

💡 Subtitles softened joual, but audiences still felt neighborhoods vibrating beneath the dialogue.

زیرنویس‌ها لحن فیلم را ملایم‌تر می‌کردند، اما تماشاگران هنوز لرزش محله‌ها را در زیر دیالوگ‌ها حس می‌کردند.