Jooss

💡 Pite’s “The Statement” brought Kurt Jooss’s iconic 1932 antiwar ballet “The Green Table” to mind.

«بیانیه» اثر پایت، باله ضد جنگ نمادین «میز سبز» اثر کورت جوس در سال ۱۹۳۲ را به ذهن متبادر می‌کند.

💡 Dance students studying Jooss practiced clarity of intention, learning that meaning survives rehearsal only when bodies speak decisively.

دانشجویان رقصی که در جوس درس می‌خواندند، وضوح نیت را تمرین می‌کردند و یاد می‌گرفتند که معنا تنها زمانی در تمرین باقی می‌ماند که بدن‌ها قاطعانه صحبت کنند.

💡 A retrospective on Jooss placed archival footage beside contemporary interpretations, revealing how political urgency renews classics without embalming them.

یک مرور بر آثار جوس، فیلم‌های آرشیوی را در کنار تفاسیر معاصر قرار داد و آشکار کرد که چگونه فوریت‌های سیاسی، آثار کلاسیک را بدون مومیایی کردن، تجدید می‌کند.

💡 The choreography of Jooss fused expressionism with narrative, especially in “The Green Table,” where gestures debate war more eloquently than speeches.

طراحی رقص جوس، به ویژه در «میز سبز»، اکسپرسیونیسم را با روایت در هم می‌آمیزد، جایی که حرکات، جنگ را با فصاحت بیشتری نسبت به گفتارها به بحث می‌گذارند.

💡 In the ’60s, the company staged a landmark revival of Kurt Jooss’s political masterpiece “The Green Table.”

در دهه ۶۰ میلادی، این گروه، احیای برجسته‌ای از شاهکار سیاسی کورت جوس، «میز سبز»، را به روی صحنه برد.

💡 Jooss created the dance in Germany as Hitler was rising to power, but what follows in the next six tableaus is about more than war.

جوس این رقص را در آلمان، زمانی که هیتلر در حال به قدرت رسیدن بود، خلق کرد، اما آنچه در شش تابلوی بعدی می‌آید، چیزی فراتر از جنگ است.