John oGroats

💡 Marcus completed the journey from Land's End to John O'Groats on Thursday.

مارکوس سفر خود را از لندز اند به جان اوگروتس روز پنجشنبه به پایان رساند.

💡 Photographers at John o'Groats chase dramatic skies, learning wind and tide schedule better pictures than polite, predictable sunshine ever does.

عکاسان در جان اوگروتس به دنبال آسمان‌های دراماتیک هستند و با یادگیری برنامه باد و جزر و مد، عکس‌های بهتری نسبت به نور ملایم و قابل پیش‌بینی خورشید می‌گیرند.

💡 Winning the Carbuncle Award in 2010 was embarrassing for John O' Groats.

برنده شدن جایزه کاربانکل در سال ۲۰۱۰ برای جان او گروتس شرم‌آور بود.

💡 A gray morning at John o'Groats still glowed cheerfully, thanks to hot tea, puffins offshore, and strangers swapping road tips like seasoned cartographers.

صبح خاکستری در جان او گروتس هنوز به لطف چای داغ، پافین‌های دریایی و غریبه‌هایی که مثل نقشه‌کش‌های باتجربه نکات جاده‌ای را رد و بدل می‌کردند، با نشاط می‌درخشید.

💡 Cyclists arrived at John o'Groats sunburned and triumphant, the famous signpost turning miles into proof rather than abstraction.

دوچرخه‌سواران با آفتاب‌سوختگی و پیروزی به جان اوگروتس رسیدند، تابلوی معروف، کیلومترها را به جای انتزاع، به اثبات تبدیل می‌کرد.

💡 Fifteen years ago John O' Groats was given an award for being the "most dismal" place in Scotland.

پانزده سال پیش به جان او گروتس به عنوان "ملال‌آورترین" مکان در اسکاتلند جایزه داده شد.