Japanese paper

💡 The work, printed on large sheets of handmade Japanese paper, produced a gauzy effect in which images, such as portraits or plants, float in a monochromic wash of red, green or other colors.

این اثر که روی صفحات بزرگ کاغذ دست‌ساز ژاپنی چاپ شده بود، جلوه‌ای نازک و بی‌روح ایجاد می‌کرد که در آن تصاویری مانند پرتره یا گیاهان، در ترکیبی تک‌رنگ از رنگ‌های قرمز، سبز یا سایر رنگ‌ها شناور بودند.

💡 Conservators chose Japanese paper for mending fragile maps, its long fibers disappearing under wheat starch paste while adding strength traditional tapes would never provide.

مرمتگران کاغذ ژاپنی را برای مرمت نقشه‌های شکننده انتخاب کردند، الیاف بلند آن زیر خمیر نشاسته گندم ناپدید می‌شدند، در حالی که استحکامی را که نوارهای سنتی هرگز ارائه نمی‌دادند، به آن می‌بخشیدند.

💡 On scrolls of Japanese paper each 19 feet in length, Barton documented the underbelly of San Francisco’s North Beach neighborhood before the hippies showed up.

بارتون روی طومارهایی از کاغذ ژاپنی که هر کدام ۱۹ فوت طول داشتند، اوضاع و احوال محله نورث بیچ سانفرانسیسکو را قبل از سر و کله زدن هیپی‌ها مستند کرد.

💡 A printmaker layered Japanese paper onto dampened sheets, chasing delicate deckle edges and translucency that photographs cannot fully explain.

یک چاپگر، کاغذ ژاپنی را روی ورق‌های مرطوب لایه لایه کرد و به دنبال لبه‌های ظریف و شفافیتی بود که عکس‌ها نمی‌توانند به طور کامل آن را توصیف کنند.

💡 Washi: the traditional Japanese paper, known for its beauty and strength, has been used in bookbinding, art, furniture, and architecture for hundreds of years.

واشی: کاغذ سنتی ژاپنی که به زیبایی و استحکامش معروف است، صدها سال است که در صحافی، هنر، مبلمان و معماری مورد استفاده قرار می‌گیرد.

💡 The bookbinder favored Japanese paper endpapers, subtle textures that whisper craft each time a reader opens the cover and inhales that museum-adjacent scent.

این صحاف، کاغذهای تزئینی ژاپنی را ترجیح می‌داد، بافت‌های ظریفی که هر بار خواننده جلد را باز می‌کند و آن رایحه‌ی موزه‌مانند را استشمام می‌کند، هنر و صنعت را زمزمه می‌کنند.