Jacobins

💡 A novelist peopled side streets with Jacobins, letting bakeries and barber shops share the stage with assemblies and tribunals.

یک رمان‌نویس، خیابان‌های فرعی را با ژاکوبن‌ها پر می‌کرد و به نانوایی‌ها و سلمانی‌ها اجازه می‌داد صحنه را با مجامع و دادگاه‌ها به اشتراک بگذارند.

💡 One of this show’s most extraordinary feats is the assembly of six drawings David made of his fellow Jacobins in prison, all in profile, in rounded frames like Roman heroes on coins.

یکی از خارق‌العاده‌ترین شاهکارهای این نمایشگاه، گردآوری شش نقاشی است که داوید از هم‌رزمان ژاکوبن خود در زندان کشیده است، همه از نیمرخ، در قاب‌های گرد مانند قهرمانان رومی روی سکه‌ها.

💡 The panel argued that the Jacobins believed virtue needed teeth, a conviction that produced reforms and terrors entangled beyond easy judgment.

هیئت منصفه استدلال کرد که ژاکوبن‌ها معتقد بودند که فضیلت به قدرت نیاز دارد، اعتقادی که اصلاحات و وحشت‌هایی را به وجود آورد که فراتر از قضاوت آسان بودند.

💡 In his famous account of the Haitian Revolution, “The Black Jacobins,” C.L.R.

در روایت معروف خود از انقلاب هائیتی، «ژاکوبن‌های سیاه»، CLR

💡 After he and many of his fellow Jacobins were released from prison, David claimed to have been only an artist, albeit one overwhelmed by the politics of the day.

پس از آنکه او و بسیاری از هم‌قطاران ژاکوبنش از زندان آزاد شدند، داوید ادعا کرد که تنها یک هنرمند بوده است، هرچند هنرمندی که غرق در سیاست‌های روز بود.

💡 Students compared Jacobins with rival clubs, discovering how slogans fracture under pressure, then harden into the very labels history textbooks adore.

دانش‌آموزان ژاکوبن‌ها را با باشگاه‌های رقیب مقایسه می‌کردند و کشف می‌کردند که چگونه شعارها تحت فشار می‌شکنند و سپس به همان برچسب‌هایی تبدیل می‌شوند که کتاب‌های درسی تاریخ عاشقشان هستند.