Iphigenia in Tauris

💡 After Iphigenia in Tauris, audience members traded stories about home, thresholds, and the courage required to leave or return.

پس از نمایش ایفیگنیا در تاوریس، تماشاگران داستان‌هایی درباره خانه، آستانه‌ها و شجاعت لازم برای ترک یا بازگشت، با یکدیگر رد و بدل کردند.

💡 The refugee director read Iphigenia in Tauris as paperwork drama, where identity documents rescue lives as powerfully as prophecies and daggers.

این کارگردان پناهنده، ایفیگنیا در تاوریس را به عنوان یک درام کاغذی خواند، جایی که اسناد هویتی به همان اندازه پیشگویی‌ها و خنجرها، جان انسان‌ها را نجات می‌دهند.

💡 He also created the costumes for the joint Metropolitan Opera-Seattle Opera production of "Iphigenia in Tauris" in 2007.

او همچنین لباس‌های نمایش «ایفیگنیا در تائوریس» را که به طور مشترک توسط اپرای متروپولیتن و اپرای سیاتل در سال ۲۰۰۷ اجرا شد، طراحی کرد.

💡 Shorter is also fascinated by a version of “Iphigenia in Tauris” — which tells of Iphigenia’s life after she escapes from sacrifice — that was translated in the 1700s by the German poet Goethe.

شورتر همچنین مجذوب نسخه‌ای از «ایفیگنیا در تاوریس» است - که زندگی ایفیگنیا را پس از فرار از قربانی شدن روایت می‌کند - که در دهه ۱۷۰۰ توسط شاعر آلمانی گوته ترجمه شده است.

💡 In Iphigenia in Tauris, reunions arrive disguised, proving hope can survive exile when siblings recognize each other beyond uniforms, titles, and trembling.

در ایفیگنیا در تاوریس، تجدید دیدارها با لباس مبدل از راه می‌رسند و ثابت می‌کنند که امید می‌تواند از تبعید جان سالم به در ببرد، زمانی که خواهر و برادرها یکدیگر را فراتر از لباس‌های فرم، عناوین و لرزش‌ها می‌شناسند.

💡 Social critics have long turned to Euripides’s plays, especially “Iphigenia in Aulis,” “Iphigenia in Tauris” and “Medea,” which also features a woman tangled up in the whims of the gods.

منتقدان اجتماعی مدت‌هاست که به نمایشنامه‌های اوریپید، به‌ویژه «ایفیگنیا در آولیس»، «ایفیگنیا در تاوریس» و «مده‌آ» روی آورده‌اند که در آن نیز زنی درگیر هوس‌های خدایان است.