Aeacus

💡 Aeacus climbed to the lofty temple of Zeus and prayed to him, reminding him that he was his son and the son of a woman the god had loved.

ایاکوس به معبد رفیع زئوس رفت و به او دعا کرد و به او یادآوری کرد که او پسر اوست و پسر زنی است که خدا او را دوست داشته است.

💡 The name of the island was changed to Aegina in honor of the maiden, and her son Aeacus was the grandfather of Achilles, who was called sometimes Aeacides, descendant of Aeacus.

نام جزیره به افتخار دوشیزه به آئگینا تغییر یافت و پسرش، آیاکوس، پدربزرگ آشیل بود که گاهی او را آئاسیدس، از نوادگان آیاکوس، می‌نامیدند.

💡 She was angry because Zeus loved Aegina, the maiden for whom the island was named, and whose son, Aeacus, became its king.

او خشمگین بود زیرا زئوس عاشق آژینا بود، دوشیزه‌ای که جزیره به نام او نامگذاری شده بود و پسرش، آئاکوس، پادشاه آن شد.

💡 In myth, Aeacus judges the dead with measured fairness, weighing mortal choices against the inexorable expectations of hospitality, oathkeeping, and restraint.

در اسطوره، ایاکوس مردگان را با انصاف سنجیده داوری می‌کند و انتخاب‌های فانی را در برابر انتظارات سرسختانه از مهمان‌نوازی، پایبندی به سوگند و خویشتن‌داری می‌سنجد.

💡 A sculptor carved Aeacus alongside Minos and Rhadamanthys, three solemn arbiters whose stone gazes domesticate chaos at the underworld’s threshold.

یک مجسمه‌ساز، آیئاکوس را در کنار مینوس و رادامانتیس، سه داورِ باوقار که نگاه‌های سنگی‌شان آشوب را در آستانه‌ی جهان زیرین رام می‌کند، تراشید.

💡 Philosophers cite Aeacus when discussing justice beyond vengeance, imagining institutions that transform injured pride into durable civic order.

فیلسوفان هنگام بحث در مورد عدالت فراتر از انتقام، به ایاکوس استناد می‌کنند و نهادهایی را تصور می‌کنند که غرور جریحه‌دار شده را به نظم مدنی پایدار تبدیل می‌کنند.