Ionesco

💡 “I wasn’t dating and really didn’t like sports,” she explained, so she found solace and unexpected joy in the works of Beckett and Ionesco.

او توضیح داد: «من با کسی قرار نمی‌گذاشتم و واقعاً ورزش را دوست نداشتم.» بنابراین در آثار بکت و یونسکو آرامش و شادی غیرمنتظره‌ای پیدا می‌کرد.

💡 Shortly after the run, Mr. Welles offered him a job in a London production of Eugène Ionesco’s “Rhinoceros.”

کمی پس از اجرا، آقای ولز به او شغلی در اجرایی در لندن از نمایش «کرگدن» اثر اوژن یونسکو پیشنهاد داد.

💡 Reading Ionesco in a crowded café, she laughed at absurdity that feels uncomfortably familiar whenever bureaucracy snarls and polite sentences conceal helplessness behind impeccable grammar.

او با خواندن آثار یونسکو در یک کافه شلوغ، به پوچی‌ای می‌خندید که هر زمان که بوروکراسی غوغا می‌کند و جملات مودبانه، درماندگی را در پشت دستور زبان بی‌عیب و نقص پنهان می‌کنند، به طرز ناخوشایندی آشنا به نظر می‌رسد.

💡 A student troupe staged Ionesco with cardboard furniture, letting nonsense expose truths about habit, fear, and the seductive laziness of clichés.

یک گروه دانشجویی، آثار یونسکو را با مبلمان مقوایی به صحنه بردند و اجازه دادند تا چیزهای بی‌معنی، حقایقی را در مورد عادت، ترس و تنبلی اغواکننده کلیشه‌ها آشکار کنند.

💡 And her very funny multipart podcast play, “The MS Phoenix Rising,” featured an experimental director trying to stage Eugène Ionesco’s absurdist one-act “The Chairs” aboard a cruise ship.

و نمایشنامه پادکست چند قسمتی بسیار خنده‌دار او با عنوان «خیزش فینیکس ام‌اس»، یک کارگردان تجربی را نشان می‌داد که سعی داشت نمایش تک‌پرده‌ای و پوچ‌گرایانه «صندلی‌ها» اثر اوژن یونسکو را روی یک کشتی کروز به روی صحنه ببرد.