infantile autism

💡 In 1970, I carried out the first U.S. study of the epidemiology of infantile autism, published in Archives of General Psychiatry.

در سال ۱۹۷۰، من اولین مطالعه‌ی اپیدمیولوژی اوتیسم کودکان در ایالات متحده را انجام دادم که در آرشیو روانپزشکی عمومی منتشر شد.

💡 However, seven of those babies, or 0.87 percent, were diagnosed with infantile autism, compared to the rate of 0.4 percent among kids in general.

با این حال، هفت نفر از این نوزادان، یا 0.87 درصد، مبتلا به اوتیسم نوزادی تشخیص داده شدند، در حالی که این میزان در بین کودکان به طور کلی 0.4 درصد است.

💡 He called it "infantile autism", which was later shortened to just autism.

او آن را «اوتیسم کودکانه» نامید، که بعداً به اوتیسم خلاصه شد.

💡 Coining the term “infantile autism,” he described a syndrome characterized by early onset, an extreme need for sameness and an extreme preference for being alone.

او با ابداع اصطلاح «اوتیسم کودکی»، سندرمی را توصیف کرد که با شروع زودهنگام، نیاز شدید به یکسانی و ترجیح شدید تنهایی مشخص می‌شود.

💡 In the 1940s, psychiatrists started placing blame for what they called “infantile autism” squarely on the shoulders of mothers.

در دهه ۱۹۴۰، روانپزشکان شروع به انداختن تقصیر چیزی کردند که آن را «اوتیسم کودکی» می‌نامیدند و مستقیماً بر دوش مادران می‌گذاشتند.