Horae

💡 Painted over the blue walls are an array of detailed images, including several robed female figures interpreted as the Horae, the Greek goddesses of the seasons.

روی دیوارهای آبی، مجموعه‌ای از تصاویر دقیق نقاشی شده است، از جمله چندین زن رداپوش که به عنوان هورا، الهه‌های یونانی فصول، تعبیر می‌شوند.

💡 In later mythology, under Alexandrian influence, the Horae become the four seasons, daughters of Helios and Selene, each represented with the conventional attributes.

در اساطیر بعدی، تحت تأثیر اسکندریه، هوراها به چهار فصل، دختران هلیوس و سلنه، تبدیل می‌شوند که هر کدام با ویژگی‌های قراردادی نمایش داده می‌شوند.

💡 Curators placed the Horae beside agricultural tools, connecting myth to planting calendars.

متصدیان موزه، هورا را در کنار ابزارهای کشاورزی قرار دادند و اسطوره را به تقویم‌های کاشت پیوند دادند.

💡 Hammond's sensibilities were already apparent in Szymanowski's Métopes, Op.29 and Satie's three Gnossiennes, but it was in the premiere of Kenneth Hesketh's Horae that she showed serious mettle.

حساسیت‌های هاموند پیش از این در اپرای «متوپ» اثر شیمانوفسکی، اپوس ۲۹ و سه گنوسیِنس اثر ساتی آشکار بود، اما در اولین اجرای «هوره» اثر کنت هسکت بود که او جسارت و جدیت خود را نشان داد.

💡 In poetry, the Horae sometimes open gates, signaling transitions between mortal and divine spaces.

در شعر، هوره گاهی دروازه‌ها را می‌گشاید و گذار بین فضاهای فانی و الهی را نشان می‌دهد.

💡 Order and regularity being indispensable conditions of beauty, it was easy to conceive of the Horae as the goddesses of youthful bloom and grace, inseparably associated with the idea of springtime.

از آنجا که نظم و ترتیب از شرایط ضروری زیبایی هستند، به راحتی می‌توان هوره‌ها را به عنوان الهه‌های شکوفه و زیبایی جوانی تصور کرد که به طور جدایی‌ناپذیری با ایده بهار مرتبط هستند.