Hope diamond

💡 Perhaps it is only fitting, then, that the same estate, though under a different name, would have become home to what is now the Smithsonian’s Hope Diamond.

شاید کاملاً مناسب باشد که همین ملک، هرچند با نامی متفاوت، محل نگهداری الماس امید اسمیتسونیان امروزی باشد.

💡 People just want to see Curtis and Lohan palling around in a comedy that frames their reunion like it’s the Hope Diamond.

مردم فقط می‌خواهند کرتیس و لوهان را در حال معاشرت در یک کمدی ببینند که تجدید دیدارشان را طوری قاب‌بندی کند که انگار الماس امید است.

💡 Evalyn, reputed to be the last private owner of the Hope Diamond, died in 1947, and the Hope Diamond was donated in 1958 to the Smithsonian Institution’s National Museum of Natural History.

اولین، که به عنوان آخرین مالک خصوصی الماس امید شناخته می‌شود، در سال ۱۹۴۷ درگذشت و الماس امید در سال ۱۹۵۸ به موزه ملی تاریخ طبیعی موسسه اسمیتسونیان اهدا شد.

💡 Tourists craned necks to glimpse the Hope diamond, a blue fire cooled behind glass and centuries of rumor.

گردشگران گردن‌هایشان را دراز می‌کردند تا نگاهی اجمالی به الماس هوپ، آتشی آبی که پشت شیشه سرد شده بود و قرن‌ها شایعه، بیندازند.

💡 Other museums, like the National Museum of Natural History, may not face as many hurdles, since it features many aspects of physical history, including some undisputed assets, like the Hope Diamond.

موزه‌های دیگر، مانند موزه ملی تاریخ طبیعی، ممکن است با موانع زیادی روبرو نباشند، زیرا جنبه‌های بسیاری از تاریخ فیزیکی، از جمله برخی از دارایی‌های بلامنازع، مانند الماس امید، را در خود جای داده است.

💡 Legends claim the Hope diamond carries a curse; science counters with spectroscopy and the sobering math of security systems.

افسانه‌ها ادعا می‌کنند که الماس هوپ حامل نفرینی است؛ علم با طیف‌سنجی و ریاضیات هوشیارکننده‌ی سیستم‌های امنیتی، این موضوع را رد می‌کند.