holocaust

💡 His social commentary encompassed war, protests, ghetto life, police brutality, pollution, and nuclear holocaust.

تفسیر اجتماعی او شامل جنگ، اعتراضات، زندگی در محله‌های فقیرنشین، خشونت پلیس، آلودگی و هولوکاست هسته‌ای می‌شد.

💡 Discussions of the holocaust demand precision, empathy, and vigilance against denial dressed as debate.

بحث در مورد هولوکاست نیازمند دقت، همدلی و هوشیاری در برابر انکار در لباس بحث و جدل است.

💡 Museums confronting the holocaust pair artifacts with context, refusing sensationalism while insisting on moral clarity.

موزه‌هایی که با هولوکاست روبرو می‌شوند، آثار باستانی را با توجه به زمینه‌ی تاریخی‌شان در کنار هم قرار می‌دهند و از جنجال‌آفرینی پرهیز می‌کنند، در عین حال بر شفافیت اخلاقی تأکید دارند.

💡 In 1983, the nuclear holocaust film “The Day After,” also on ABC, was watched by more than 100 million people.

در سال ۱۹۸۳، فیلم هولوکاست هسته‌ای «روز بعد» که آن هم از شبکه ABC پخش می‌شد، توسط بیش از ۱۰۰ میلیون نفر تماشا شد.

💡 When teaching the holocaust, educators center survivors’ testimonies, documents, and names, resisting abstraction and the dangerous ease of numbness.

مربیان هنگام تدریس هولوکاست، شهادت‌ها، اسناد و نام‌های بازماندگان را در مرکز توجه قرار می‌دهند و از انتزاع و بی‌حسی خطرناک اجتناب می‌کنند.

💡 Those souls who, through miracles, unlikely coincidences, or pure dumb luck somehow survived the nuclear holocaust and lived to tell their tales.

آن دسته از ارواحی که از طریق معجزات، اتفاقات بعید یا شانس محض، به نحوی از هولوکاست هسته‌ای جان سالم به در بردند و زنده ماندند تا داستان‌های خود را تعریف کنند.