hoatzin

💡 Scientists were surprised to learn that some hoatzin still use their claws to climb and move around.

دانشمندان با کمال تعجب دریافتند که برخی از هوتزین‌ها هنوز از چنگال‌های خود برای بالا رفتن و حرکت استفاده می‌کنند.

💡 A hoatzin, a primitive bird like a living archaeopteryx, called in the distance as we baited hand-lines with — what else? — gristly chunks of local beef.

یک هوتزین، پرنده‌ای ابتدایی شبیه آرکئوپتریکس زنده، در حالی که ما با تکه‌های سفت گوشت گاو محلی - چه چیز دیگری؟ - طعمه‌های قلاب ماهیگیری را طعمه‌گذاری می‌کردیم، از دور صدا می‌کرد.

💡 Locals call the hoatzin a “stinkbird,” yet its clawed chicks climbing back to nests after a swim feel like a magic trick from deep time.

مردم محلی به این پرنده، مرغ بدبو می‌گویند، اما جوجه‌های چنگال‌دارش که پس از شنا به لانه‌هایشان برمی‌گردند، مانند یک شعبده‌بازی از گذشته‌های دور به نظر می‌رسند.

💡 One animal they were eager to see was the hoatzin, which is a “punk-rock looking bird,” he said, because of its mohawk.

یکی از حیواناتی که آنها مشتاق دیدنش بودند، هوتزین بود که به گفته‌ی او، به دلیل موهایش، «پرنده‌ای با ظاهری پانک راک» است.

💡 Evolution lectures use the hoatzin to complicate tidy trees, reminding students that odd lineages persist wherever swamps protect the stubbornly unique.

درس‌های تکامل از هوتزین برای پیچیده کردن درختان مرتب استفاده می‌کنند و به دانشجویان یادآوری می‌کنند که هر جا که مرداب‌ها از گونه‌های سرسخت و منحصر به فرد محافظت می‌کنند، دودمان‌های عجیب و غریب همچنان پابرجا می‌مانند.

💡 The hoatzin balanced on a vine, blue face and punk crest aglow, while our guide whispered about its fermenting crop and unapologetically prehistoric smell.

شراب سفید روی شاخه‌های تاک، با صورتی آبی و تاج پانکِ در حال درخشش، معلق بود، در حالی که راهنمای ما زمزمه‌هایی از محصول در حال تخمیر و بوی ماقبل تاریخیِ بی‌شرمانه‌اش می‌کرد.