Hentoff

💡 And Hentoff got The New Yorker to devote a whole forty-five pages of print to Marie, and later Hentoff expanded those pages into a full biography.

و هنتاف کاری کرد که نیویورکر چهل و پنج صفحه کامل از روزنامه را به ماری اختصاص دهد، و بعداً هنتاف آن صفحات را به یک زندگینامه کامل تبدیل کرد.

💡 Collections of Hentoff columns pair studio anecdotes with principled editorials that feel stubbornly useful decades later.

مجموعه ستون‌های هنتاف، حکایات استودیویی را با سرمقاله‌های اصولی جفت می‌کند که دهه‌ها بعد سرسختانه مفید به نظر می‌رسند.

💡 Nat Hentoff wrote about jazz like a civil libertarian—championing improvisers, defending dissent, and mistrusting authorities who prefer tidy categories to unruly creativity.

نت هنتاف مانند یک آزادی‌خواه مدنی درباره جاز می‌نوشت - از بداهه‌نوازان حمایت می‌کرد، از مخالفان دفاع می‌کرد و به مقاماتی که دسته‌بندی‌های مرتب را به خلاقیت لجام‌گسیخته ترجیح می‌دادند، بی‌اعتماد بود.

💡 Teachers use Hentoff to model criticism that marries taste with ethics, not snark.

معلمان از هنتاف برای الگوسازی انتقادی استفاده می‌کنند که سلیقه را با اخلاق پیوند می‌دهد، نه طعنه و کنایه.

💡 ‘The Pleasures of Being Out of Step: Notes on the Life of Nat Hentoff’: The critic Nat Hentoff is the subject of this engaging 2014 bio-documentary from the director David L. Lewis.

«لذت‌های ناهماهنگی: یادداشت‌هایی درباره زندگی نت هنتاف»: نت هنتاف، منتقد، موضوع این مستند جذاب زندگی‌نامه‌ای محصول ۲۰۱۴ به کارگردانی دیوید ال. لوئیس است.

💡 Among her many ventures to champion the jazz music she loves so much is A&R for iconic jazz label Candid Records, founded by the great jazz writer Nat Hentoff in 1960.

از جمله اقدامات متعدد او برای حمایت از موسیقی جازی که بسیار دوستش دارد، می‌توان به همکاری با A&R برای شرکت معروف جاز Candid Records اشاره کرد که توسط نویسنده بزرگ جاز، نت هنتوف، در سال ۱۹۶۰ تأسیس شد.