Grimms law

💡 I do not know whether Grimm's law would authorise the antithesis of a d for a p sound, but every student of Romaic will allow the tendency that i and o sounds have for interchanging.

من نمی‌دانم که آیا قانون گریم، تقابل صدای ad را به جای ap مجاز می‌داند یا خیر، اما هر دانشجوی زبان رومیایی تمایل صداهای i و o را برای تعویض با یکدیگر می‌پذیرد.

💡 A podcast explained Grimm's law with playful examples, turning intimidating sound changes into approachable patterns listeners could hear instantly.

یک پادکست قانون گریم را با مثال‌های سرگرم‌کننده توضیح داد و تغییرات ترسناک صدا را به الگوهایی قابل فهم تبدیل کرد که شنوندگان می‌توانستند فوراً بشنوند.

💡 Linguistics students memorize Grimm's law, tracing consonant shifts that link English to Germanic roots through systematic, astonishing regularities.

دانشجویان زبان‌شناسی قانون گریم را حفظ می‌کنند و تغییرات صامتی را که زبان انگلیسی را از طریق قواعد سیستماتیک و شگفت‌انگیز به ریشه‌های ژرمنی پیوند می‌دهد، ردیابی می‌کنند.

💡 This leads to a question which has been the subject of much controversy,—Who discovered what is known as Grimm’s law?

این منجر به سوالی می‌شود که موضوع بحث‌های زیادی بوده است: چه کسی قانون گریم را کشف کرد؟

💡 The most lawless etymologist bows down to the authority of Grimm’s law, even if he honours it almost as much in the breach as in the observance.

بی‌قانون‌ترین ریشه‌شناس کلمات هم در برابر مرجعیت قانون گریم سر تعظیم فرود می‌آورد، حتی اگر تقریباً به همان اندازه که در رعایت آن احترام می‌گذارد، در نقض آن نیز به آن احترام بگذارد.

💡 Applying Grimm's law, we reconstructed proto-forms that explained why cognates diverge predictably rather than randomly over centuries.

با اعمال قانون گریم، ما پیش-گونه‌هایی را بازسازی کردیم که توضیح می‌دادند چرا واژه‌های هم‌ریشه در طول قرن‌ها به طور قابل پیش‌بینی و نه تصادفی از هم فاصله می‌گیرند.