grand opera

💡 Like the United States, Egypt did not have a permanent national-scale ballet company until the 1950s, although it had a grand opera house in Cairo.

مصر، مانند ایالات متحده، تا دهه ۱۹۵۰ یک گروه باله ملی دائمی نداشت، اگرچه یک اپرای بزرگ در قاهره داشت.

💡 The property even has its own theater inspired by European grand opera houses.

این ملک حتی تئاتر مخصوص به خود را دارد که از خانه‌های اپرای بزرگ اروپایی الهام گرفته شده است.

💡 Then again, not much opera was actually presented in these grand opera houses, rather Gilbert and Sullivan, music revues of all sorts and straight theater.

از طرف دیگر، در این خانه‌های اپرای بزرگ، اپرای زیادی اجرا نمی‌شد، بلکه بیشتر برنامه‌های گیلبرت و سالیوان، انواع نمایش‌های موسیقی و تئاترهای بی‌تکلف اجرا می‌شد.

💡 Tickets to grand opera funded chorus wages, costumes, and spectacular scenery that transforms a stage into palaces and battlefields.

بلیط‌های گراند اپرا، دستمزد گروه کر، لباس‌ها و مناظر دیدنی را که صحنه را به کاخ‌ها و میدان‌های جنگ تبدیل می‌کند، تأمین می‌کرد.

💡 Directors reimagined grand opera with modern sets, proving big emotions thrive without plaster cherubs.

کارگردانان، اپراهای باشکوه را با دکورهای مدرن از نو تصویر کردند و ثابت کردند که احساسات بزرگ بدون فرشتگان گچی هم می‌توانند شکوفا شوند.

💡 A program note traced how Messager bridged grand opera etiquette and boulevard charm, teaching audiences to enjoy sophistication without stiffness.

در یادداشتی از برنامه آمده بود که چگونه مسیجر آداب و رسوم اپرای بزرگ و جذابیت بلوار را به هم پیوند داد و به مخاطبان آموخت که بدون هیچ گونه خشکی و سختی از پیچیدگی لذت ببرند.