glycolysis

💡 Cancer cells upregulate glycolysis even with oxygen abundant, a paradox Warburg highlighted that still inspires metabolic therapies.

سلول‌های سرطانی حتی با وجود اکسیژن فراوان، گلیکولیز را افزایش می‌دهند، پارادوکسی که واربورگ برجسته کرد و هنوز هم الهام‌بخش درمان‌های متابولیک است.

💡 As a result, the T cells are forced to switch to alternative metabolic pathways, mainly aerobic glycolysis, to meet their bioenergetic demand in the form of adenosine triphosphate.

در نتیجه، سلول‌های T مجبور می‌شوند برای تأمین نیاز بیوانرژیک خود به شکل آدنوزین تری فسفات، به مسیرهای متابولیکی جایگزین، عمدتاً گلیکولیز هوازی، روی آورند.

💡 That shift activates glycolysis—a process that improves glucose utilization and lowers blood glucose levels.

این تغییر، گلیکولیز را فعال می‌کند - فرآیندی که استفاده از گلوکز را بهبود می‌بخشد و سطح گلوکز خون را کاهش می‌دهد.

💡 It does this by propelling glycolysis, a process in which glucose is broken down to produce energy.

این کار را با پیش بردن گلیکولیز انجام می‌دهد، فرآیندی که در آن گلوکز برای تولید انرژی تجزیه می‌شود.

💡 During sprints, glycolysis dominates, rapidly generating ATP while leaving lactate that our bodies cleverly recycle during recovery jogs.

در طول دوهای سرعت، گلیکولیز غالب است و به سرعت ATP تولید می‌کند و در عین حال لاکتات باقی می‌گذارد که بدن ما هوشمندانه در طول دویدن‌های ریکاوری آن را بازیافت می‌کند.

💡 Tumor cells, in contrast, often use far more inefficient glycolysis, which foregoes oxygen and instead uses additional glucose to yield lesser amounts of ATP.

در مقابل، سلول‌های تومور اغلب از گلیکولیز بسیار ناکارآمدتری استفاده می‌کنند که در آن از اکسیژن صرف نظر شده و در عوض از گلوکز اضافی برای تولید مقادیر کمتری ATP استفاده می‌شود.