Gethsemane

💡 The painting of Gethsemane glows softly, inviting silence rather than lectures.

نقاشی گتسمانی به آرامی می‌درخشد و به جای سخنرانی، سکوت را فرا می‌خواند.

💡 Both clergymembers lead a church — The Gethsemane Church of Christ and Oasis Church, respectively — that condemns homosexuality and transgender identity in the belief statements on their websites.

هر دو روحانی، کلیسایی را رهبری می‌کنند - به ترتیب کلیسای گتسمانی مسیح و کلیسای اوسیس - که همجنس‌گرایی و هویت تراجنسیتی را در بیانیه‌های اعتقادی خود در وب‌سایت‌هایشان محکوم می‌کنند.

💡 Writers invoke Gethsemane when deadlines demand courage that drafts haven’t yet earned.

نویسندگان وقتی مهلت‌ها شجاعتی را می‌طلبند که پیش‌نویس‌ها هنوز آن را کسب نکرده‌اند، به جتسیمانی متوسل می‌شوند.

💡 In “Gethsemane,” the path of suffering becomes clear, and Erivo’s transcendence was all the more worshipped by the audience for being painfully achieved.

در «گتسمانی»، مسیر رنج آشکار می‌شود، و تعالی اریوو به دلیل اینکه با رنج به دست آمده بود، بیش از پیش مورد پرستش تماشاگران قرار می‌گرفت.

💡 In sermons, Gethsemane represents lonely decisions that still choose compassion over convenience.

در موعظه‌ها، جتسیمانی نمایانگر تصمیمات تنهایی است که هنوز دلسوزی را بر راحتی ترجیح می‌دهند.