gerrymander

💡 Activists illustrated how to gerrymander a map with oddly shaped districts, then proposed criteria that prioritize communities over incumbents.

فعالان نشان دادند که چگونه می‌توان نقشه‌ای را با حوزه‌های انتخاباتی با شکل‌های عجیب و غریب، به صورت غیرمنصفانه تقسیم‌بندی کرد، سپس معیارهایی را پیشنهاد دادند که جوامع را بر حوزه‌های انتخابیه فعلی اولویت‌بندی می‌کند.

💡 Finally, in 1965, the Voting Rights Act put an end to diluting the voting power of racial minority communities through gerrymandering.

سرانجام، در سال ۱۹۶۵، قانون حق رأی به تضعیف قدرت رأی جوامع اقلیت نژادی از طریق تقسیم‌بندی ناعادلانه حوزه‌های انتخابیه پایان داد.

💡 The best shot at halting the gerrymander, experts and some Democrats say, is fighting the map in court and at the ballot box.

کارشناسان و برخی از دموکرات‌ها می‌گویند بهترین راه برای جلوگیری از این تقسیم‌بندی ناعادلانه، مبارزه با این نقشه در دادگاه و پای صندوق‌های رأی است.

💡 Data scientists detect a gerrymander using compactness and partisan symmetry tests, tools that demystify complex shenanigans.

دانشمندان داده با استفاده از آزمون‌های فشردگی و تقارن حزبی، ابزارهایی که شیطنت‌های پیچیده را رمزگشایی می‌کنند، یک تقسیم‌بندی ناعادلانه را تشخیص می‌دهند.

💡 A court struck down a blatant gerrymander, reminding legislators representation belongs to voters, not party committees.

دادگاهی یک تغییر آشکار در حوزه‌های انتخابیه را رد کرد و به قانونگذاران یادآوری کرد که نمایندگی مجلس متعلق به رأی‌دهندگان است، نه کمیته‌های حزبی.

💡 But Wisconsin’s own experience with gerrymandering in recent years is a sobering reminder of the harm in store for our federal elections.

اما تجربه خود ویسکانسین با تغییر حوزه‌های انتخابیه در سال‌های اخیر، یادآوری تکان‌دهنده‌ای از آسیب‌های احتمالی برای انتخابات فدرال ماست.