Fromm

💡 In a 1973 essay in the New York Times about Fromm’s then-new book, “The Anatomy of Human Destructiveness,” Sara Sanborn wrote the following:

سارا سنبورن در مقاله‌ای در سال ۱۹۷۳ در نیویورک تایمز درباره کتاب جدید فروم، «آناتومی ویرانگری انسان»، نوشت:

💡 A community reading group used Fromm to frame conversations about work, love, and civic responsibility.

یک گروه مطالعه‌ی محلی از آثار فروم برای چارچوب‌بندی گفتگوها در مورد کار، عشق و مسئولیت مدنی استفاده کرد.

💡 In seminar, we read Fromm on freedom and belonging, debating whether modern anxieties reflect choice overload or frayed communities.

در سمینار، ما آثار فروم را در مورد آزادی و تعلق می‌خوانیم و در مورد اینکه آیا اضطراب‌های مدرن نشان‌دهنده‌ی اضافه‌بار انتخاب هستند یا جوامع فرسوده، بحث می‌کنیم.

💡 As I try to make sense of this sick yearning and poisoned nostalgia, I have been returning to the work of the highly influential social psychologist and psychoanalyst Erich Fromm.

همچنان که سعی می‌کنم این حسرت بیمارگونه و نوستالژی مسموم را درک کنم، به آثار روانشناس اجتماعی و روانکاو بسیار تأثیرگذار، اریش فروم، بازگشته‌ام.

💡 Fromm warned that escape from freedom tempts people toward authoritarian certainty; students recognized echoes in today’s feeds.

فروم هشدار داد که فرار از آزادی، مردم را به سوی قطعیت اقتدارگرایانه سوق می‌دهد؛ دانشجویان پژواک این حرف‌ها را در فیدهای امروز تشخیص دادند.

💡 Fromm covers much of this ground again, analyzing Heinrich Himmler and Josef Stalin as case studies of the sadist driven by the need to dominate.

فروم دوباره بخش زیادی از این حوزه را پوشش می‌دهد و هاینریش هیملر و یوزف استالین را به عنوان مطالعات موردی از سادیست‌هایی که انگیزه‌شان تسلط است، تحلیل می‌کند.