Fibonacci sequence

💡 The pattern they chose was the mathematically well-studied Fibonacci sequence, in which the next number in the sequence is the sum of the previous two.

الگویی که آنها انتخاب کردند، دنباله فیبوناچی بود که از نظر ریاضی به خوبی مطالعه شده است، که در آن عدد بعدی در دنباله، مجموع دو عدد قبلی است.

💡 Composers borrowed the Fibonacci sequence for phrase lengths, creating symmetry that feels organic rather than mechanical.

آهنگسازان از دنباله فیبوناچی برای طول عبارات استفاده کردند و تقارنی ایجاد کردند که به جای مکانیکی، ارگانیک به نظر می‌رسد.

💡 The black stripes are on a white background, with rows formed as follows: 1, 1, 2, 3, 5 – what we now call the Fibonacci sequence, from which the golden ratio can be derived.

نوارهای سیاه روی زمینه سفید قرار دارند و ردیف‌های آنها به صورت زیر تشکیل شده‌اند: ۱، ۱، ۲، ۳، ۵ - چیزی که اکنون آن را دنباله فیبوناچی می‌نامیم و نسبت طلایی را می‌توان از آن استخراج کرد.

💡 Take the Fibonacci sequence, for instance — the repeating pattern of numbers in which each subsequent number totals the sum of the previous two.

برای مثال، دنباله فیبوناچی را در نظر بگیرید - الگوی تکرارشونده اعداد که در آن هر عدد بعدی مجموع دو عدد قبلی است.

💡 The Fibonacci sequence begins with humble ones, yet quickly balloons, reminding startups that compounding effects also magnify mistakes.

دنباله فیبوناچی با اشتباهات کوچک شروع می‌شود، اما به سرعت گسترش می‌یابد و به استارت‌آپ‌ها یادآوری می‌کند که اثرات مرکب، اشتباهات را نیز بزرگنمایی می‌کنند.

💡 A gallery showcased the Fibonacci sequence through sculpture, stacking modules in ratios that whispered order without shouting.

یک گالری، دنباله فیبوناچی را از طریق مجسمه‌سازی به نمایش گذاشت و ماژول‌ها را با نسبت‌هایی روی هم چید که نظم را بدون فریاد زدن زمزمه می‌کردند.