falling band

💡 Museum labels explained that a falling band indicated status, since fine linen and skilled starching were expensive luxuries reserved for elites.

برچسب‌های موزه توضیح می‌دادند که نوار در حال سقوط نشان دهنده‌ی جایگاه اجتماعی است، زیرا پارچه‌های کتانی مرغوب و آهارزنی ماهرانه، تجملات گران‌قیمتی بودند که مختص نخبگان بودند.

💡 The portrait’s lace falling band signaled seventeenth-century fashion, replacing stiff ruffs with a collar draping elegantly across the shoulders.

نوار توری آویزان این پرتره، مد قرن هفدهم را نشان می‌داد، که به جای چین‌های سفت، یقه‌ای را به زیبایی روی شانه‌ها آویزان می‌کرد.

💡 Costumers debated whether the falling band should show needle-lace or cutwork, ultimately matching the playwright’s preferred decade and social milieu.

طراحان لباس در مورد اینکه آیا طرح روی صحنه باید طرح سوزن‌دوزی یا برش باشد، بحث می‌کردند و در نهایت با دهه و محیط اجتماعی مورد علاقه نمایشنامه‌نویس مطابقت داشت.

💡 They wore doublets of scarlet velvet, with large loose sleeves slashed up the front; the collar covered by a falling band of the richest point lace, with a vandyke edging.

آنها لباس‌های دو تکه از مخمل قرمز رنگ پوشیده بودند، با آستین‌های گشاد و بزرگ که از جلو چاک خورده بود؛ یقه با نواری آویزان از توری نوک‌تیز ضخیم با حاشیه‌ی واندیکی پوشیده شده بود.

💡 The ruff gives place at last to the falling band, a wide collar of lace or plain linen.

بالاخره یقه چین‌دار جای خود را به نوار پهنِ آویزان، یک یقه‌ی توری یا کتان ساده، می‌دهد.