Fa-hsien

💡 By the fifth century the extent and diversity of Indian literature became apparent and Fa-Hsien went to India to ascertain which was the most correct Vinaya and to obtain copies of it.

تا قرن پنجم، وسعت و تنوع ادبیات هند آشکار شد و فا-هسین به هند رفت تا مشخص کند که کدام وینایا صحیح‌ترین است و نسخه‌هایی از آن را تهیه کند.

💡 Fa-Hsien could find no Buddhists in Java in 418, but Indian forms of Mahayanism indubitably flourished there in later centuries.

فا-هسین در سال ۴۱۸ نتوانست هیچ بودایی در جاوه پیدا کند، اما اشکال هندی ماهایانیسم بدون شک در قرن‌های بعدی در آنجا شکوفا شدند.

💡 Older catalogs list Fa hsien, a Wade-Giles rendering that coexists with pinyin versions in libraries, exhibitions, and bibliographies.

فهرست‌های قدیمی‌تر، فا هسین را فهرست می‌کنند، یک نسخه وید-جایلز که در کنار نسخه‌های پین‌یین در کتابخانه‌ها، نمایشگاه‌ها و کتابشناسی‌ها وجود دارد.

💡 Guṇabhadra, however, the translator of the Samyuktâgama, came from Central India and the text which he translated was brought from Ceylon by Fa-Hsien.

با این حال، گونابهادرا، مترجم سامیوکتاگاما، اهل هند مرکزی بود و متنی که او ترجمه کرد توسط فا-هسین از سیلان آورده شده بود.

💡 Fa-Hsien describes the Buddhism of Ceylon as he saw it about 412 A.D., but does not apply to it the terms Hina or Mahayana.

فا-هسین، بودیسم سیلان را آنطور که حدود ۴۱۲ میلادی دیده بود، توصیف می‌کند، اما اصطلاحات هینا یا مهایانا را برای آن به کار نمی‌برد.