Ezechias

💡 The chronicle named Ezechias among reformers, then argued over dates like cousins quibbling politely about recipes and holidays.

وقایع‌نامه از حزقیاس در میان اصلاح‌طلبان نام می‌برد، سپس مانند پسرعموهایی که مؤدبانه درباره دستور پخت غذاها و تعطیلات بحث می‌کنند، بر سر تاریخ‌ها بحث می‌کردند.

💡 Translators standardized Ezechias across editions, taming variants that confused readers without erasing the text’s stubborn, beautiful strangeness.

مترجمان، حزقیا را در ویرایش‌های مختلف یکسان‌سازی کردند و نسخه‌هایی را که خوانندگان را گیج می‌کرد، بدون از بین بردن غرابت خیره‌کننده و زیبای متن، رام کردند.

💡 Hymns about Ezechias framed politics as piety, revealing ancient strategies for persuasion dressed in incense and gold.

سرودهای مربوط به حزقیا، سیاست را در قالب تقوا ترسیم می‌کردند و راهبردهای باستانی برای اقناع را در لباسی از عود و طلا آشکار می‌ساختند.